Kızılcık Şerbeti Alevi’ye Ne Oldu?
Kızılcık Şerbeti, son zamanlarda sosyal medyada, televizyonlarda ve çeşitli platformlarda sıkça gündeme gelen bir dizi oldu. Adı ne kadar neşeli ve tatlı gelse de, “Alevi’ye ne oldu?” sorusu ardında ciddi bir eleştiri ve kültürel tartışmayı barındırıyor. Gerçekten de, bu dizi, Aleviliği, kültürel yapıyı ve inançları ne kadar doğru yansıtıyor? Alevi toplumunun temsili hakkında ne kadar hassas davrandı? Yoksa işin içinde sadece “dizi dramı” mı var? Kızılcık Şerbeti’ne dair hem sevdiğim hem de sevmediğim pek çok şey var ve bunları cesurca irdelemek gerektiğini düşünüyorum.
Kızılcık Şerbeti: Güçlü Yanlar
Başlangıçta, dizi, Alevilik gibi önemli bir konuyu gündeme taşıdığı için takdir edilmesi gereken bir yapım. Şöyle ki, televizyon dünyasında genellikle unuttuğumuz, görmezden geldiğimiz, bazen de yalnızca klişe şekilde ele alınan bir inanç topluluğunun gündemde olması oldukça kıymetli. Alevilik, Türk toplumunun önemli bir parçası, ancak ne yazık ki yıllarca yanlış anlaşıldı, çoğu zaman basitleştirildi ya da dışlandı. Bu dizi, Aleviliğin geleneklerine ve kültürüne dair bir pencere açıyor.
Özellikle Alevilikle ilgili ayrıntılar, günlük yaşamın içinde doğal bir şekilde yerleştirilmiş. Birçok izleyici için, Aleviliğin iç dünyasına dair ilk defa bir şeyler öğrenme fırsatı sunduğu söylenebilir. Karakterlerin inançlarına, yaşamlarına, ritüellerine saygılı bir şekilde yer verilmesi, dizinin güçlü yönlerinden biri olarak öne çıkıyor. Hem Alevi hem de Sünni kimliğine sahip karakterler arasındaki ilişkiler, toplumsal yapıyı daha açık bir şekilde ortaya koyuyor. Bu da daha önce hiç tartışılmayan bir alanda yeni bir perspektif sunuyor.
Kızılcık Şerbeti: Zayıf Yanlar
Gelgelelim, Kızılcık Şerbeti’ni ele alırken zayıf yönleri de göz ardı edemeyiz. Aleviliği bu şekilde, ana akıma taşımak ne kadar önemli olsa da, dizinin bu temsili çoğu zaman yüzeysel kalıyor. Aleviliği, sadece birkaç sembol ve ritüelle anlatmak, derinlemesine bir anlatımdan uzak kalmak, bence ciddi bir eksiklik. Evet, cem evleri, dergahlar ve ritüeller dizide var ama bu unsurların iç yüzüne inilmeden, sadece yüzeysel bir şekilde geçilmesi, aslında Aleviliğin tüm karmaşıklığını basitleştiren bir yaklaşım gibi duruyor.
Dizinin dramatize edilmesi, gerçek yaşamla olan bağları zayıflatıyor. Alevilik gibi derin bir inanç sistemini “drama malzemesi” olarak kullanmak, hem samimiyetsizlik yaratıyor hem de Alevi toplumu hakkında yanlış anlaşılmaların oluşmasına sebep olabiliyor. Sonuçta Aleviliği sadece bir aile meselesine indirgemek, izleyiciyi gerçek anlamda bilgilendirmekten daha çok “sosyal bir olay” yaratıyor. İzleyici, o karakterlerin içinde yaşadığı dünyayı anlamıyor, sadece onların aralarındaki ilişkiyi izliyor.
Bir diğer mesele de, dizinin Aleviliği öne çıkarmadaki başarısızlığı kadar, bunun içinde kaybolan fırsatlar. Alevilik, sadece bir inanç değil, bir dünya görüşüdür. Şu anki haliyle, dizi Aleviliği, aile içindeki drama ile karıştırmış ve doğru bir biçimde anlatılabilecek kültürel öğeleri genellikle es geçmiş. Gerçekten Alevilik hakkında bir şey öğrenmek isteyen biri, bu diziyi izleyecekse, yanılgıya düşebilir.
Toplumsal Yansıma: Alevilik ve Medyanın İlişkisi
Bir başka önemli nokta, dizinin Türkiye’deki toplumsal etkisi. Türkiye’de, özellikle de sosyal medyada, Aleviliğe dair yanlış bilinen pek çok şey var. Dizi, bu yanlış anlamaları düzeltmek yerine, bazen bu yanlışlar üzerine inşa edilen hikâyeleri pekiştirebiliyor. Yani toplumun geniş kesimlerinin daha sağlıklı bir Alevi temsili görmesini beklerken, Aleviliği sadece bir arka plan unsuru olarak kullandığını söylemek hiç de abartılı olmaz. Aleviliğin zengin kültürel ve dini katmanları, diziye daha derinlemesine bir şekilde yerleştirilseydi, belki de çok daha değerli olabilirdi.
Öte yandan, bu diziye yönelik gelen tepkiler de göz ardı edilemez. Alevi izleyicilerden bazılarının, dizinin Alevilik temsili konusunda duyduğu rahatsızlık, bence oldukça anlaşılır bir durum. Kızılcık Şerbeti, Alevi toplumunun yüzeysel bir şekilde, hatta çoğu zaman dramatize edilerek ele alındığını düşündüklerinde haklı olarak tepki gösteriyorlar. Çünkü Alevilik, Türkiye’nin içinde bulunduğu sosyal yapının sadece bir parçası değil, aynı zamanda yıllarca dışlanan, yanlış anlaşılan ve marjinalleştirilen bir inançtır. Bu kadar önemli bir toplumsal mesele, “dizi” malzemesi olarak kullanılmamalıdır.
Kızılcık Şerbeti Alevi’ye Ne Oldu? Sonuç ve Tartışma
Sonuç olarak, Kızılcık Şerbeti dizisi, Aleviliği gündeme taşımada başarılı olsa da, bu temsili doğru ve derin bir şekilde ele almakta eksik kalıyor. Alevilik, sadece ritüellerden ibaret değildir; bu, bir kültürdür, bir yaşam biçimidir. Bu dizinin, Aleviliği sadece aile içindeki ilişkilere odaklanarak anlatması, onu gerçekten anlamak isteyen izleyiciyi yanıltabilir.
Burada sorulması gereken soru şu: Diziler, toplumsal ve kültürel meseleleri ne kadar dramatize edebilir, ne kadar yüzeyselleştirebilir? Bir inanç ve kültür, gerçekten hakkıyla temsil edilmek isteniyorsa, ona derinlemesine yaklaşmak gerekir. Kızılcık Şerbeti’nin Aleviliği sadece bir arka plan olarak kullanması, bana kalırsa, bu fırsatı kaçıran bir yapım.
Peki, sizce Alevilik, böyle bir diziyle ne kadar doğru bir şekilde temsil ediliyor?