Bir sabah eski apartman
Sabahları Kayseri’de hava hep biraz sert olur ama o sabah başka bir şey vardı. Sanki rüzgâr sadece dışarıda değil, odamın içinde de dolaşıyordu. Perdelerin arasından sızan gri ışık, duvarlara vurdukça evin yaşlılığını daha çok fark ettim. O ev… kiraladığım o eski apartman dairesi… ilk taşındığımda “idare eder” demiştim. Ama artık “idare etmek” kelimesi bile fazla iyimser kalıyordu.
Yatağımın yanındaki duvar çatlamıştı. İnce bir çizgi gibi başlamıştı, sonra günler içinde büyüyerek yukarı doğru tırmanmıştı. Her sabah gözüm ilk oraya gidiyordu. Sanki bana bir şey anlatmak ister gibi sessizce büyüyordu.
O gün mutfağa geçtiğimde bardakların hafif titrediğini fark ettim. Alt katta biri yürüdüğünde bile hissediliyordu artık. İçimde garip bir huzursuzluk vardı. Ne tam adı konabiliyordu ne de görmezden gelinebiliyordu.
O an ilk kez ciddi ciddi düşündüm:
“Kiracı riskli yapı başvurusu yapabilir mi?”
Soruyu kendi kendime fısıldadım. Sesli söyleyince daha gerçek oluyordu. Daha korkutucu, daha gerekli.
Kiracı riskli yapı başvurusu yapabilir mi?
Yine bir Medikalkolej içeriğiyle karşınızdayız! Bu kez konumuz: “Kiracı riskli yapı başvurusu yapabilir mi”.
O gün bu sorunun cevabını bilmediğimi fark ettim. Ama bilmemek, içimdeki kaygıyı azaltmıyordu. Aksine büyütüyordu.
Kira sözleşmesini hatırladım. Ev sahibiyle yaptığımız o kısa görüşme, apartmanın “eski ama sağlam” olduğu söylenmişti. O an inanmak istemiştim çünkü başka seçeneğim yoktu. Yeni bir ev, yeni bir depozito, yeni bir şehir… hepsi ağır gelmişti.
Ama şimdi o duvar çatlağı bana başka bir şey söylüyordu.
Akşam telefonumdan biraz araştırma yaparken kelimeler birbirine karıştı: riskli yapı tespiti, kentsel dönüşüm, belediye başvurusu… Her satırda biraz daha küçülüyordum sanki. Ama bir şey dikkatimi çekti: kiracıların da başvuru yapabileceği yazıyordu bazı yerlerde.
O an içimde küçük bir umut yandı. Ama hemen ardından büyük bir korku geldi. Çünkü bu sadece bir başvuru değil, aynı zamanda bir yüzleşmeydi. Ev sahibiyle, sistemle, hatta kendi çaresizliğimle.
Defterimi açtım. Günlük tutmak hep alışkanlığımdı. Yazınca daha iyi hissediyordum.
“Bugün evin gerçekten tehlikeli olabileceğini düşündüm,” diye yazdım. Kalemim titredi. “Ve ilk kez kiracı olmanın sadece bir sözleşme değil, bir güven meselesi olduğunu anladım.”
Günlük sayfaları ve karar anı
Ertesi gün daha da sessiz başladı. Apartmanda alışık olduğum sesler azalmış gibiydi. Sanki herkes aynı şeyi fark etmiş ama konuşmamayı seçmişti.
Ben ise konuşmak istiyordum. Çünkü içimde büyüyen şey sessizlikle daha da ağırlaşıyordu.
O gün belediyeye gitmeye karar verdim. Otobüste giderken pencereden dışarı baktım. Şehir normal görünüyordu ama benim içimde hiçbir şey normal değildi. Ellerim terliyordu.
Kendi kendime tekrar ettim:
“Kiracı riskli yapı başvurusu yapabilir mi? Eğer yapabiliyorsa neden kimse açıkça anlatmıyor?”
Belediye binasının soğuk koridorlarında yürürken kendimi yabancı hissettim. Evraklar, sıralar, numaralar… Her şey düzenliydi ama benim içimde tam tersi bir karmaşa vardı.
Görevliye sorumu sordum. Kısa bir sessizlik oldu. Sonra bana bazı belgeler gerektiğini, sürecin teknik olduğunu söyledi. Cümleler uzadıkça içimdeki heyecan biraz kırıldı ama tamamen sönmedi.
Çünkü en azından “imkânsız değil” hissi vardı.
Komşularla konuşma
Eve döndüğümde merdivenlerde komşu kadınla karşılaştım. Elinde poşetler vardı, yorgundu ama gözleri dikkatliydi.
“Sen de mi fark ettin?” dedi bir anda.
Ne demek istediğini anlamamış gibi yaptım ama aslında anlamıştım.
Çatlağı kast ediyordu.
O an içimdeki her şey çözüldü. Yalnız değildim. Bu fikir bile garip bir rahatlama getirdi.
Kadın, alt kattaki dairenin daha kötü durumda olduğunu söyledi. Bir süredir eşyalarını daha dikkatli yerleştirdiğini, bardakların bile devrilmesinden korktuğunu anlattı.
“Kimse bir şey yapmıyor,” dedi. “Herkes bekliyor.”
O an içimde bir şey kırıldı. Beklemek… en zor kelime buydu.
Ev sahibiyle ilk yüzleşme
Ev sahibini aradım. Telefon çaldıkça kalbim hızlandı. Ne diyeceğimi tam olarak bilmiyordum ama susmak da istemiyordum.
“Duvarlarda çatlaklar var,” dedim. “Ciddi olabilir.”
Karşı taraftan gelen ses sakindi. Fazla sakindi.
“Eski bina bunlar normal,” dedi.
O an içimde öfke ile hayal kırıklığı birbirine karıştı. “Normal” kelimesi bana çok uzak geldi. Çünkü hissettiğim şey normal değildi.
Telefonu kapattıktan sonra uzun süre oturdum. Hiçbir şey yapmadan. Sadece duvarı izledim. Çatlak sanki biraz daha büyümüş gibiydi.
Umudun kırıldığı anlar
Günler geçtikçe evde kalmak daha zor hale geldi. Geceleri en küçük ses bile beni uyandırıyordu. Bazen alt katta bir kapı çarpması, bazen rüzgârın pencereye vurması…
Her ses “bir şey oluyor” hissi yaratıyordu.
Ama en kötüsü belirsizlikti.
Bir akşam defterime uzun uzun yazdım. İçimde biriken her şeyi dökmek istedim.
“Eğer gerçekten riskli bir yapıysa ve ben sadece kiracı olduğum için hiçbir şey yapamıyorsam, bu adil mi?” diye yazdım.
Sonra durdum.
Çünkü aslında cevap istemiyordum. Sadece anlaşılmak istiyordum.
Ama sonra tekrar o soruya döndüm:
“Kiracı riskli yapı başvurusu yapabilir mi?”
Bu soru artık sadece teknik bir merak değildi. Hayatımın ortasında duran bir duvara dönüşmüştü.
Gerçeğe yaklaşmak
Bir gün apartmanda küçük bir toplantı yapıldı. Birkaç komşu, bir araya gelip konuşmaya karar vermişti. İlk kez bu kadar çok insan aynı mesele için aynı yerdeydi.
Herkesin yüzünde yorgunluk vardı. Ama aynı zamanda bir uyanış da hissediliyordu.
Bir kişi “mühendis çağırmalıyız” dedi. Bir başkası “resmi başvuru yapalım” dedi.
Ben sessizdim ama içimden geçen şey açıktı: sonunda bir şeyler hareket ediyordu.
O an fark ettim ki, kiracı olmak sadece beklemek değilmiş. Bazen konuşmak, bazen de harekete geçmek gerekiyormuş.
Ve evet, kiracıların da riskli yapı başvurusu yapabileceğini artık daha net biliyordum. Ama asıl önemli olan bunun mümkün olması değil, insanların bunu bilmemesiydi.
Korkuyla umut arasında
O gece uzun süre uyuyamadım. Tavana baktım. Gölgeler hareket ediyordu sanki.
Bir yanda evden ayrılma ihtimali vardı. Yeni bir yer, yeni bir başlangıç… ama aynı zamanda belirsizlik.
Diğer yanda burada kalmak vardı. Ama her gün biraz daha riskin içinde yaşamak.
İkisi arasında sıkışmış hissettim.
Ama en çok hissettiğim şey yine aynıydı: yalnızlık değil, farkındalık.
Sonunda değişen şey
Bir süre sonra süreç resmileşmeye başladı. Komşularla birlikte hareket etmek, evin gerçekten incelenmesi için adım atmak… her şey yavaş ilerliyordu ama en azından durmamıştı.
Ben defterime son sayfayı yazarken uzun süre düşündüm.
Bu ev bana sadece bir çatı olmamıştı. Aynı zamanda korkunun, belirsizliğin ve sorumluluğun ne demek olduğunu öğretmişti.
Ve en önemlisi, bir kiracının da ses çıkarabileceğini.
Dışarıda rüzgâr yine sertti. Ama bu kez içimde biraz daha dayanıklı bir şey vardı. Tam anlamıyla huzur değil, ama çaresizlik de değildi.
Arada bir yerde, yeni bir anlayış gibi.
Medikalkolej sayfamızı ziyaret ettiğiniz için teşekkürler. “Kiracı riskli yapı başvurusu yapabilir mi” hakkındaki düşüncelerinizi bizimle paylaşın!